Wykłady odbywają się w okresie od października do czerwca, raz w miesącu, w poniedziałki o godzinie 18:00.
Istnienie astrofizycznych czarnych dziur jest dziś dość powszechnie akceptowane przez środowisko naukowe jako interpretacja obserwacji astronomicznych obiektów o bardzo dużej zwartości (duża masa, mała średnica). Pomimo tego zarówno osobliwość jak i horyzont zdarzeń są źródłem konceptualnych i filozoficznych niepokojów dla wielu badaczy. Istnieje cała menażeria teoretycznych alternatyw o podobnych parametrach zwartości ale eliminujących horyzont zdarzeń i/lub osobliwość: dziury robacze, gwiazdy bozonowe, nagie osobliwości, gravastary, fuzzballe, regularne czarne dziury pozbawione osobliwości,... Porozmawiamy o naturze tych egzotycznych obiektów, ich specjalnych własnościach i o tym czy mogą stanowić dobrą alternatywę dla "standardowych" czarnych dziur w świetle aktualnych badań astronomicznych.
Józef Smak (CAMK, Warszawa)
Jednym z najrzadszych zjawisk astronomicznych są przejścia Wenus przed tarczą Słońca. Ich obserwacje umożliwiały niegdyś (w XVIII i XIX wieku) najdokładniejsze wyznaczenie paralaksy Słońca (czyli jednostki astronomicznej). Obserwacje przejścia w roku 1769 były jednym z celów pierwszej wyprawy kapitana Cooka dookoła świata, a miejscem tych obserwacji była Tahiti.
