Wykłady odbywają się w okresie od października do czerwca, raz w miesącu, w poniedziałki o godzinie 18:00.
Istnienie astrofizycznych czarnych dziur jest dziś dość powszechnie akceptowane przez środowisko naukowe jako interpretacja obserwacji astronomicznych obiektów o bardzo dużej zwartości (duża masa, mała średnica). Pomimo tego zarówno osobliwość jak i horyzont zdarzeń są źródłem konceptualnych i filozoficznych niepokojów dla wielu badaczy. Istnieje cała menażeria teoretycznych alternatyw o podobnych parametrach zwartości ale eliminujących horyzont zdarzeń i/lub osobliwość: dziury robacze, gwiazdy bozonowe, nagie osobliwości, gravastary, fuzzballe, regularne czarne dziury pozbawione osobliwości,... Porozmawiamy o naturze tych egzotycznych obiektów, ich specjalnych własnościach i o tym czy mogą stanowić dobrą alternatywę dla "standardowych" czarnych dziur w świetle aktualnych badań astronomicznych.
Krzysztof Nalewajko (CAMK, Warszawa)
Odnotowany przez Charlesa Messiera pod numerem 87 niepozorny obłok w gwiazdozbiorze Panny wraz z rozwojem technologii stał się jedną z najciekawszych i najlepiej zbadanych galaktyk aktywnych. Jest to pierwsza galaktyka, w której zaobserwowano dżet, jedna z pierwszych radiogalaktyk, ważne źródło rentgenowskie oraz gamma. W jej sercu znajduje się supermasywna czarna dziura, która jako pierwsza została zobrazowana w postaci pierścienia.
