Wykłady odbywają się w okresie od października do czerwca, raz w miesącu, w poniedziałki o godzinie 18:00.
Istnienie astrofizycznych czarnych dziur jest dziś dość powszechnie akceptowane przez środowisko naukowe jako interpretacja obserwacji astronomicznych obiektów o bardzo dużej zwartości (duża masa, mała średnica). Pomimo tego zarówno osobliwość jak i horyzont zdarzeń są źródłem konceptualnych i filozoficznych niepokojów dla wielu badaczy. Istnieje cała menażeria teoretycznych alternatyw o podobnych parametrach zwartości ale eliminujących horyzont zdarzeń i/lub osobliwość: dziury robacze, gwiazdy bozonowe, nagie osobliwości, gravastary, fuzzballe, regularne czarne dziury pozbawione osobliwości,... Porozmawiamy o naturze tych egzotycznych obiektów, ich specjalnych własnościach i o tym czy mogą stanowić dobrą alternatywę dla "standardowych" czarnych dziur w świetle aktualnych badań astronomicznych.
Magdalena Otulakowska-Hypka (CAMK, Warszawa)
Interferometria optyczna to jedna z najnowocześniejszych metod wykorzystywanych obecnie w astronomii obserwacyjnej. Postaram się przybliżyć ten temat - zaczynając od omówienia teorii, która się za tym kryje, poprzez metodę działania, aż do konkretnych przykładów i zastosowań we współczesnej astrofizyce.
Paweł Haensel (CAMK Warszawa)
Zarys fizyki fuzji termojądrowej. Fuzja termojądrowa w różnych typach gwiazd. Wybuchy termojądrowe gwiazd neutronowych: berstery rentgenowskie. Wybuchy białych karlów: supernowe typu Ia.
Bożena Czerny (CAMK, Warszawa)
Czarne dziury mają różne masy, od masy kilkukrotnie większej do masy Słońca do kilka miliardów razy większej od Słońca. Te mniejsze powstawały w wyniku ewolucji gwiazd. Powstawanie tych większych, jakie obserwujemy w kwazarach, po dziś dzień budzi kontrowersje i rozważa się różne możliwości.
Anna Barnacka (CAMK, Warszawa)
Soczewkowanie grawitacyjne jest zjawiskiem przewidzianym przez Einsteina w 1915 roku w ogólnej teorii względności. Jednak, dopiero w 1979 roku nastąpiło odkrycie na niebie pierwszego soczewkowanego obiektu, którym był podwójny obraz kwazara. Od tego czasu naukowcy wykorzystują soczewkowanie grawitacyjne jak gigantyczne szkło powiększające do obserwacji zarówno naszej Galaktyki jak i obiektów w najdalszych częściach Wszechświata. Wykład pozwoli odpowiedzieć na pytania na czym polega zjawisko soczewkowania grawitacyjnego, co jego obserwacje wniosły do naszej wiedzy o Wszechświecie i na jakie pytania obserwacje soczewkowania grawitacyjnego dadzą odpowiedz w przyszłości.
