Wykłady odbywają się w okresie od października do czerwca, raz w miesącu, w poniedziałki o godzinie 18:00.
Istnienie astrofizycznych czarnych dziur jest dziś dość powszechnie akceptowane przez środowisko naukowe jako interpretacja obserwacji astronomicznych obiektów o bardzo dużej zwartości (duża masa, mała średnica). Pomimo tego zarówno osobliwość jak i horyzont zdarzeń są źródłem konceptualnych i filozoficznych niepokojów dla wielu badaczy. Istnieje cała menażeria teoretycznych alternatyw o podobnych parametrach zwartości ale eliminujących horyzont zdarzeń i/lub osobliwość: dziury robacze, gwiazdy bozonowe, nagie osobliwości, gravastary, fuzzballe, regularne czarne dziury pozbawione osobliwości,... Porozmawiamy o naturze tych egzotycznych obiektów, ich specjalnych własnościach i o tym czy mogą stanowić dobrą alternatywę dla "standardowych" czarnych dziur w świetle aktualnych badań astronomicznych.
Krzysztof Czart (Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Toruń)
ESO to jedna z czołowych organizacji na świecie zajmujących się badaniami astronomicznymi. W tym roku obchodzi 50-lecie swojego istnienia. Posiada nowoczesne obserwatoria astronomiczne z wielkimi teleskopami badającymi kosmos na falach widzialnych, podczerwonych i submilimetrowych. Są one rozmieszczone w Ameryce Południowej, na terenie Chile, na ekstremalnie suchych i znajdujących się wysoko nad poziomem morza obszarach pustyni Atakama i gór Andów. Podczas prelekcji zaprezentowane zostaną najnowsze instrumenty obserwacyjne, które w ostatnich miesiącach rozpoczęły pracę oraz najciekawsze z niedawnych odkryć dokonanych teleskopami ESO. Będzie też mowa o rewolucyjnych teleskopach przyszłości, które ESO właśnie konstruuje. O tym wszystkim oraz o szansach polskich astronomów na dołączenie do tej "astronomicznej ligi mistrzów" opowie Krzysztof Czart, polski koordynator Sieci Popularyzacji Nauki ESO.
Leszek Zdunik (CAMK, Warszawa)
Arkadiusz Olech (CAMK, Warszawa)
Grzegorz Pojmański (Obserwatorium Astronomiczne, Uniwersytet Warszawski)
Budowa wielkich teleskopów to wyzwanie dla astronomów, fizyków i inżynierów. Co takiego zmieniło się w latach 80. ubiegłego wieku, że możliwe stało się tworzenie coraz większych instrumentów? Jakie nowe odkrycia i technologie na to pozwoliły? Jak wielkie teleskopy jesteśmy dziś w stanie zbudować?
