Wykłady odbywają się w okresie od października do czerwca, raz w miesącu, w poniedziałki o godzinie 18:00.
Istnienie astrofizycznych czarnych dziur jest dziś dość powszechnie akceptowane przez środowisko naukowe jako interpretacja obserwacji astronomicznych obiektów o bardzo dużej zwartości (duża masa, mała średnica). Pomimo tego zarówno osobliwość jak i horyzont zdarzeń są źródłem konceptualnych i filozoficznych niepokojów dla wielu badaczy. Istnieje cała menażeria teoretycznych alternatyw o podobnych parametrach zwartości ale eliminujących horyzont zdarzeń i/lub osobliwość: dziury robacze, gwiazdy bozonowe, nagie osobliwości, gravastary, fuzzballe, regularne czarne dziury pozbawione osobliwości,... Porozmawiamy o naturze tych egzotycznych obiektów, ich specjalnych własnościach i o tym czy mogą stanowić dobrą alternatywę dla "standardowych" czarnych dziur w świetle aktualnych badań astronomicznych.
Krzysztof Leszczyński (CAMK, Warszawa)
Astronomia, jak każda współczesna nauka ścisła, wymaga dużych mocy obliczeniowych. Wiele zagadnień rozwiązuje się za pomocą obliczeń równoległych, czasami na tysiącach procesorów naraz. Podczas obserwacji oraz w wyniku symulacji numerycznych powstaje wielka ilość danych, które trzeba gdzie/s przechować i sprawnie nimi zarządzać.
Mateusz Janiak (CAMK, Warszawa)
Astronomia i astrofizyka jako nauki bazujące na obserwacjach potrzebują coraz dokładniejszych danych do analiz. Wraz z rozwojem technologii jak i nauki zachodzi potrzeba budowy coraz bardziej wyrafinowanych teleskopów oglądających Wszechświat w zakresie od fal radiowych po najwyższe energie. Współcześnie coraz więcej instrumentów składa się z wielu teleskopów, które współpracując razem osiągają znacznie lepsze wyniki niż nawet największy, pojedyńczy przyrząd. Podczas wykładu zostaną omówione istniejące układy teleskopów i techniki obserwacji jak i planowane konstrukcje: radiowe SKA i układ teleskopów Czerenkowa CTA.
Arkadiusz Olech (CAMK, Warszawa)
Aleksiej Pamiatnych I Grzegorz Woźniak (CAMK, Warszawa)
W roku 2012 startuje pierwszy polski satelita naukowy - BRITE-PL "Lem". Ten satelita - jeden z sześciu bardzo małych (o wadze 6-7 kilogramów każdy) satelitów kanadysko-austrijacko-polskiego projektu BRITE, mającego na celu szczegółowe badanie zmian blasku wybranych jasnych gwiazd, zmian, spowodowanych pulsacjami (własnymi oscylacjami) gwiazd. Wykrycie takich zmian, często wielookresowych i z bardzo małą amplitudą, ich analiza i interpretacja zezwolą bardzo precyzyjnie sondować wnętrza gwiazd - podobnie jak seismologia przekazuje nam wiedzę o budowie wewnętrznej Ziemi na podstawie analizy globalnych i lokalnych drgań spowodowanych trzęesieniami ziemi i potężnymi wybuchami. W wykładzie powiemy zarówno o technicznych charakterystykach polskich satelitów (drugi, "Heweliusz", startuje w roku 2013), wytwarzanych w Centrum Badań Kosmicznych PAN, jak i o naukowych podstawach tego unikatowego międzynarodowego projektu.
