Wykłady odbywają się w okresie od października do czerwca, raz w miesącu, w poniedziałki o godzinie 18:00.
Istnienie astrofizycznych czarnych dziur jest dziś dość powszechnie akceptowane przez środowisko naukowe jako interpretacja obserwacji astronomicznych obiektów o bardzo dużej zwartości (duża masa, mała średnica). Pomimo tego zarówno osobliwość jak i horyzont zdarzeń są źródłem konceptualnych i filozoficznych niepokojów dla wielu badaczy. Istnieje cała menażeria teoretycznych alternatyw o podobnych parametrach zwartości ale eliminujących horyzont zdarzeń i/lub osobliwość: dziury robacze, gwiazdy bozonowe, nagie osobliwości, gravastary, fuzzballe, regularne czarne dziury pozbawione osobliwości,... Porozmawiamy o naturze tych egzotycznych obiektów, ich specjalnych własnościach i o tym czy mogą stanowić dobrą alternatywę dla "standardowych" czarnych dziur w świetle aktualnych badań astronomicznych.
Stanisław Bajtlik (CAMK, Warszawa)
Odkryliśmy dwa typy czarnych dziur: "małe", o masach około 10 mas Słońca, i "ogromne" o masach od milionów do miliardów mas Słońca. Małe są składnikami układów podwójnych, to znaczy mają gwiazdowego towarzysza. Ogromne rezydują z centrach galaktyk. Czarna dziura w centrum naszej Galaktyki ma masę 4 milionów mas Słońca. Nie wiemy, czy istnieją czarne dziury o "pośrednich" masach, od kilkuset do kilku tysięcy mas Słońca. Nie jest wykluczone, że istnieją bardzo małe czarne dziury, o masach porownywalnych z masami planetoid, albo zupełnie małe o masach porównywalnych z masą Plancka
Piotr Życki (CAMK, Warszawa)
Przedstawione zostaną przykłady różnych zjawisk optycznych zachodzących w atmosferze, takich jak: tęcza, gloria i halo, wraz z wyjaśnieniem mechanizmów ich powstawania.
